کنگره جهانی اویغور از وزیر روبیو خواست تا سرکوب فراملی چین علیه اویغورها را در جریان سفر ازبکستان مطرح کند.

🔊 خواندن صوتی چینی این رکورد در صفحه چینی موجود است. 简体中文

کنگره جهانی اویغور (WUC) در 17 اکتبر 2026 بیانیه‌ای مطبوعاتی صادر کرد و از مارکو روبیو، وزیر امور خارجه ایالات متحده، خواست تا نگرانی‌های خود را در مورد آسیب‌پذیری فزاینده اویغورها در آسیای مرکزی در برابر سرکوب فراملی چین در حالی که آماده می‌شود هفته آینده از ازبکستان بازدید کند، ابراز کند. انتظار می رود روبیو در نشست وزیران C5+1 شرکت کند، هیئت تجاری ایالات متحده متشکل از 200 مدیر بازرگانی را رهبری کند و با وزرای خارجه پنج کشور آسیای مرکزی دیدار کند. به گفته WUC، آسیای مرکزی هم به عنوان پناهگاهی برای اویغورهایی که از آزار و اذیت در منطقه سین کیانگ چین می گریزند و هم مکانی است که در برابر فشار، نظارت، ارعاب، بازداشت خودسرانه و بازگشت اجباری به چین آسیب پذیر هستند، پدیدار شده است. این سازمان گفت: اویغورهای ساکن ازبکستان، قزاقستان، قرقیزستان، تاجیکستان و سایر کشورهای آسیای مرکزی مدت‌هاست که به دلیل درخواست‌های پکن برای همکاری علیه فعالیت‌های سیاسی، فرهنگی و مذهبی اویغورها با فشار مواجه بوده‌اند. WUC از واشنگتن خواست تا خواستار پایان دادن به بازگشت اجباری اویغورها به چین از طریق اخراج، استرداد یا سایر انتقال‌ها شود - هشدار داد که آنها با خطر جدی آزار و شکنجه، بازداشت خودسرانه، شکنجه و سایر نقض‌های شدید حقوق بشر مواجه خواهند شد. تحت فشار قرار دادن دولت‌های آسیای مرکزی برای رد درخواست‌های چین برای نظارت، ارعاب، بازداشت یا ساکت کردن اویغورها به دلیل عقاید سیاسی، فعالیت‌های مسالمت‌آمیز، اعمال مذهبی یا تماس با خویشاوندان خارج از کشور. اطمینان حاصل شود که پناهندگان و پناهجویان از رویه های عادلانه پناهندگی و تدابیر موثر در برابر بازگرداندن استفاده می کنند. و پیوند گسترش تجارت، سرمایه گذاری، همکاری امنیتی و تعامل دیپلماتیک به تعهدات قابل اندازه گیری برای جلوگیری از سرکوب فراملی، به طوری که امنیت اویغور قربانی روابط دیپلماتیک یا اقتصادی با پکن نشود. [1][2]

چرا مهم است

این جمله به سه دلیل ارزش ثبت دارد. اولاً، این بیانیه مطبوعاتی خود WUC است - یک اقدام نهادی قابل تأیید - و درخواست‌های آن کلی نیست: با یک تقویم دیپلماتیک مشخص (وزرای C5+1 به همراه یک هیئت تجاری ایالات متحده)، آنها مشخص و قابل پیگیری هستند: پایان دادن به بازگشت‌های اجباری، رد درخواست‌های نظارتی، ضمانت‌های رویه پناهندگی به همکاری‌های قابل قبول، و پیوند دادن تعهدات مربوط به رویه‌های پناهندگی با من. این سایت می تواند پیگیری کند که آیا روبیو آنها را بزرگ کرده است یا خیر، چه گفته است و چه چیزی در پی آن بوده است. دوم، این حرکت در سپتامبر ادامه می‌یابد: تورگونجان علودون، رئیس WUC، قبل از سفر شی جین‌پینگ به ایالات متحده، از دونالد ترامپ خواست تا نسل‌کشی اویغورها در سین‌کیانگ و سرکوب فراملی چین در واشنگتن را مطرح کند و آن را "لحظه‌ای استراتژیک برای حرکت فراتر از کلمات محکوم‌کننده" نامید - همان برنامه‌ای که اکنون در حال انجام است، در حالی که بحث‌های دیپلماتیک در آسیای مرکزی دوباره به عنوان یک موضوع دیپلماتیک مطرح می‌شود. سوم، این بیانیه به یک سابقه اشاره می کند: در سال 2019، وزیر امور خارجه وقت، مایک پمپئو، علناً موضوع اویغورها را با رهبران آسیای مرکزی مطرح کرد و از آنها خواست که اویغورها را به چین اخراج نکنند، و این نگرانی را در سفر سال 2020 به قزاقستان تکرار کرد. WUC سفر روبیو را "فرصتی نادر" برای پیروی از این سابقه می نامد. یک نکته محافظه کارانه: «سرکوب فراملی» ویژگی نهادی WUC است. این رکورد ادعاها و درخواست های سازمان را مستند می کند. اینکه آیا روبیو آنها را افزایش خواهد داد یا نه، و اینکه دولت‌های آسیای مرکزی چگونه واکنش نشان خواهند داد، ناشناخته باقی می‌ماند - از این رو درجه‌بندی «تحت راستی‌آزمایی مداوم». [1][2]

گزارش کامل

در بیانیه مطبوعاتی WUC در 17 اکتبر آمده است که سفر روبیو به ازبکستان فرصت مهمی برای واشنگتن است تا اطمینان حاصل کند که "توسعه روابط اقتصادی و استراتژیک با کشورهای آسیای مرکزی همراه با احترام به حقوق بشر و آزادی های اساسی است". انتظار می رود روبیو در نشست وزیران C5+1 شرکت کند، هیئت تجاری ایالات متحده متشکل از 200 مدیر اجرایی را رهبری کند و با وزرای خارجه پنج کشور آسیای مرکزی دیدار کند. متن فرعی واضح است: تجارت و امنیت نباید مسئله اویغور را از بین ببرد. [2]

WUC درباره وضعیت اویغورها در آسیای مرکزی می‌گوید: «اویغورهای ساکن ازبکستان، قزاقستان، قرقیزستان، تاجیکستان و سایر کشورهای آسیای مرکزی مدت‌هاست که به دلیل درخواست‌های پکن برای همکاری علیه فعالیت‌های سیاسی، فرهنگی و مذهبی اویغورها با فشار مواجه بوده‌اند.» آسیای مرکزی هم پناهگاه و هم منطقه خطر است: جوامع اویغور همچنان با نظارت، ارعاب، بازداشت خودسرانه و خطر بازگشت اجباری به چین مواجه هستند. [1][2]

درخواست‌های ویژه WUC عبارتند از: پایان دادن به بازگشت اجباری اویغورها به چین از طریق اخراج، استرداد یا سایر انتقال‌ها، هشدار در مورد آزار و اذیت، بازداشت خودسرانه، شکنجه و سایر موارد نقض جدی حقوق بشر. فشار بر دولت‌های آسیای مرکزی برای رد درخواست‌های چین برای نظارت، ارعاب، بازداشت یا ساکت کردن اویغورها به دلیل عقاید سیاسی، فعالیت‌های مسالمت‌آمیز، اعمال مذهبی یا تماس با خویشاوندان خارج از کشور. تضمین پناهندگان و پناهجویان از رویه های عادلانه پناهندگی و تدابیر موثر در برابر بازگرداندن. و با پیوند دادن تجارت گسترده، سرمایه گذاری، همکاری امنیتی و تعامل دیپلماتیک به تعهدات قابل اندازه گیری برای جلوگیری از سرکوب فراملی، حمایت از حقوق بشر را به بخشی جدایی ناپذیر از مشارکت عمیق تر ایالات متحده با کشورهای آسیای مرکزی تبدیل می کند. [2]

این بیانیه به سابقه ایالات متحده در آسیای مرکزی اشاره می کند: در سال 2019، مایک پمپئو، وزیر امور خارجه وقت آمریکا، علناً موضوع اویغورها را با رهبران آسیای مرکزی مطرح کرد و از آنها خواست که اویغورها را به چین اخراج نکنند، و این نگرانی را در سفر سال 2020 به قزاقستان تکرار کرد. WUC می گوید که روبیو اکنون "فرصتی نادر" برای پیروی از این سابقه و تایید مجدد حمایت دولت ایالات متحده از حقوق اویغورها در سراسر آسیای مرکزی دارد. [1]

پیشینه قابل توجه: قبل از سفر شی جین پینگ به ایالات متحده در سپتامبر، تورگونجان علودون، رئیس WUC از دونالد ترامپ خواست تا نسل کشی اویغورها در سین کیانگ و سرکوب فراملیتی چین بر جوامع دیاسپورا در واشنگتن را مطرح کند و آن را "لحظه ای استراتژیک برای حرکت فراتر از کلمات محکوم کردن" خواند. این بیانیه همان دستور کار را در سفر روبیو به آسیای مرکزی دارد. [2]

یادداشت راستی‌آزمایی: این رکورد، اقدام سازمانی قابل تأیید را مستند می‌کند - بیانیه مطبوعاتی WUC در 17 اکتبر، همانطور که توسط سیم‌های IANS/ANI گزارش شده است. توصیفات "سرکوب فراملی" و وضعیت اویغورها در آسیای مرکزی ادعاهای سازمانی WUC است و به طور مستقل توسط این سایت تایید نشده است. اینکه آیا روبیو این سوالات را مطرح خواهد کرد و دولت های آسیای مرکزی چگونه پاسخ خواهند داد، باید دید. این سایت همچنان برنامه سفر و بیانیه های عمومی را دنبال می کند. [1][2]

منابع اولیه

پیوندهای بالا به ناشران اصلی گزارش‌ها یا ارزیابی‌های ذکر شده اشاره می‌کنند. نتیجه گیری آنها در متن ذکر شده است و به این معنا نیست که این سایت به طور مستقل هر ادعای واقعی را تأیید کرده است.

این صفحه به صورت ماشینی ترجمه شده است. در صورت وجود هرگونه مغایرت، اصل چینی ارجحیت دارد.